On yıl önce yapmıştı Frank Rijkaard bu maçın yorumunu, hazırlık maçlarını kazanamadığı için medyanın üzerine geldiği dönemde: "Pavarotti'yi duşta söylediği şarkılarla değerlendiremezsiniz."

Yazık ki, bilmiyor. Biz değerlendiririz. Bugün dil uzatamıyoruz Rijkaard'a. Parma Maniac'ın da sözünü ettiği gibi "Yedi stoperle maça çıkılır mı? Kazakistan Ligi yedincisinden alınan beraberlik Galatasaray için iyi sonuç olamaz. Birinin bu Hollandalıya Galatasaray'ın büyüklüğünü anlatması lazım." diyemiyoruz. Cesaret edemiyoruz buna, gücümüz yetmiyor. Yarın birkaç ay geçince söyleyeceğiz. O zaman cesaret edebileceğiz çünkü Rijkaard'ın uzaylı olmadığını göreceğiz. Gözümüze çarpacak onun da sadece bir insan olduğu. Bizim gibi! E hâliyle başlayacağız konuşmaya.

O güne kadar, futbolculara akıtalım içimizdeki irini.

Sabri defolsun gitsin, Yaser futbolcu değil, Mustafa Sarp el freni, Aydın kız gibi, Barış düz adam, Alparslan cambaz, Orkun hokkabaz...

Dilimize kuvvet. Pavarotti de detone, benden söylemesi...

Dün akşam emin oldum, Rijkaard'ın önümüzdeki sene takımının başında olmama ihtimali, herhangi bir takımın herhangi bir hocasınınkinden farklı değil. Nedeni şu.

Açıkça söyleyeyim, ben bu sene şampiyonluk beklemiyorum. Öyle bir beklentim yok, anlamında. Şampiyon olacağımızı da sanmıyorum aynı zamanda. Bana göre şampiyonlukta en avantajlı takım Fenerbahçe. Galatasaray bugünden sonra Deco'yu da Aurelio'yu da getirse bakış açım değişmeyecek. Kötü transfer mi yaptık? Hayır, o yüzden değil. Bilakis Mustafa Sarp dahil dört transferimizden de memnunum, bunun yanında birkaç da genç oyuncu kazandık. "Ama" Rijkaard'ı, Neeskens'i, Puyol'u, Cuadrat'ı getirdik. "Ama" diyorum çünkü bu, 2009-10 sezonu şampiyonluğuna yönelik bir hamle değil. Şampiyon olacak değil, şampiyonluklara ambargo koyacak takımı oluşturma senesi bu sene. İki sezon önce temelini Kalli'nin attığı yapı üzerinde "inşa edilmeye çalışılacak", Galatasaray'ın önümüzdeki 10 yılı. Birincil amaç bu, ikincisi şampiyonluk.

Feldkamp gibi Rijkaard da iki amaca birden ulaşabilir mi, zor. Çünkü o sezon Galatasaray'ın rakipleriyle arasında güç farkı varken, bu sezon Fenerbahçe ve Beşiktaş da Galatasaray kadar iddialı kadrolara sahipler. Beşiktaş'ın başında günlük çalışan -ve bunu çok iyi yapan- Mustafa Denizli, Fenerbahçe'nin başında geleceğe yönelik bırakacağı miras duran top organizasyonlarıyla sınırlı Christoph Daum. İkisi de Türkiye Ligi'nde şampiyon olmak için ideal teknik adamlar ve şampiyonluk yarışı ikisi arasında sürecek bence. Erik Gerets, "Bir kemik için iki köpek mücadele ediyorsa, üçüncüsü gelip o kemiği aradan kaçırabilir." demişti, Beşiktaş tehlikesine dikkat çekmek için ve o Beşiktaş ligi önümüzde bitirmişti. Ben de bunu bekliyorum işte. Kemiğe ulaşmayı değil, en azından rakiplerin birini alt etmeyi. Bugünden razıyım, ikinci olup Şampiyonlar Ligi'ne gitmeye. Kesinlikle kâfidir. Böyle de olur diye tahmin ediyorum şu anda ama kimbilir kaç kez dengeler değişecek sezon sonuna kadar, onu da göreceğiz...

Şimdi ihtimallere geçelim. Ersun Yanal'ı gönderip herhangi bir teknik adam getiren ve geçtiğimiz sezon kazanılanları çöpe atan Trabzonspor'u aradan çıkarıyorum. Sivasspor'u da göz ardı ediyorum. Şampiyon Beşiktaş, ikinci Fenerbahçe, üçüncü Galatasaray. Galatasaray taraftarı sineye çekebilir. Şampiyon Beşiktaş, ikinci Galatasaray, üçüncü Fenerbahçe. "Ohoo biz bu sezon şampiyonluk hedeflemiyorduk ki!" olur, sevinir bile herkes. Fenerbahçe ligi ilk sırada bitirir, Galatasaray ikinci olursa, yine Şampiyonlar Ligi ile avunulabilir. Ama... Fenerbahçe şampiyon olur da Galatasaray Şampiyonlar Ligi'ne bile gidemezse, o zaman kıyamet kopar işte. Ne Rijkaard'ın hocalığı kalır, ne futbolcuların "insanlığı". 60 puanla Fenerbahçe'nin arkasında üçüncü olmaktansa 50 puanla Fenerbahçe'nin önünde dördüncü olması daha hayırlıdır Rijkaard açısından.

Eskiden bu, yalnızca Fenerbahçe'de hâkim olan bir bakış açısıydı belki, ama bugün değil. O gün öyle olmasının asıl sebebi de Galatasaray'ın daha başarılı olmasıydı muhtemelen. Çünkü futbola bakış açımız aynı aslında. Aynı basitlikte. İşe gidersin, Fenerbahçeli arkadaşların dalga geçer seninle, işte Rijkaard bundan böyle kötü hocadır senin için. Gayet ciddi olarak söylüyorum bunu. Biz futbolu böyle, bu gibi kıstaslarla değerlendiriyoruz ülke olarak. Bilmiyoruz futbolu. Ve sevmiyoruz "onlu" olduğunu söylediğimiz takımlarımızı, kendimize mukayesen hem de hiç. Sağlıklı düşünmekten de bu kadar uzak olunca, sonuç kaçınılmaz oluyor. Ben hâlâ iddia ediyorum ki Skibbe'nin adına Stibbe olsa kendisine daha fazla güvenilecekti. Ama işte, burası böyle bir ülke.

Devam edelim Rijkaard'ın Galatasaray'daki geleceğinden. Söylediğim gibi, mantığıma sorduğumda bu sezonun en kuvvetli şampiyonluk adayı Fenerbahçe. Beşiktaş da daha hazır, Galatasaray'a göre. Dün oynadığımız Tobol neyse, bir anlamda Galatasaray da o. Bir klişe çağıralım: Evet, "kapalı kutu". Dünkü maç öncesi Tobol kimdir, nedir sorusu ne kadar bilinmezlik teşkil ediyorsa, Galatasaray nasıl oynayacak, kim nerede oynayacak soruları da o kadar cevapsızdı benim için. Arda mesela, hazırlık maçlarında iki bölgede de oynamış bir oyuncu olarak solda mı oynayacaktı, içte mi? Savunmadan top çıkarma görevi Servet'te mi olacaktı, Gökhan'da mı? Yoksa Mustafa'da mı? Servet - Emre (Güngör) ideal ikilisini ne zaman görecektik; ya da görecek miydik? (Maalesef burada tercih Gökhan olacak, uyumun en önemli olduğu bölgede her maçta oynatılıp birbirlerini tanımalarının sağlanması da muhtemelen bu yüzden. Tamam Servet - Emre tanıyor birbirlerini ama bir maç da birlikte oynarlardı, tercih Emre'den yana olacak olsa.) Duran toplarda nasıl bir farklılıkla karşılacaktık? Orta üçlüde nasıl oyuncular tercih edilecekti? Ön libero mu kullanılacaktı, ön stoper mi? Üç oyuncunun kaçı defansif, kaçı ofansif ağırlıklı olacaktı? Buna benzer onlarca soru sorulabilir, şimdilik hiçbirinin cevabı yok, tahmin yürütebiliriz ancak.

Şu sonuca ulaşmaya çalışıyorum; Galatasaray'da cevaplanmamış çok soru var. Bu da Galatasaray'ı Beşiktaş ve Fenerbahçe'nin arkasına itiyor şampiyonluk şansı bakımından. Problem değil. Başımızdaki ekip 4 sene kalsın, Şampiyonlar Ligi'nde "en aşağı" çeyrek finalde düzenli olarak mücadele eden bir takımımız olacak, buna eminim. Zaten bunun için şampiyonluk beklemiyorum bu sezon. İstemiyorum bile diyebilirim! Sabırsızım çünkü ben! Ama o sabırsızlıktan değil bu. Yumuşak geçişten ziyade, başarı anlamında tüm sezonu heba edelim ki bir an önce ait olduğumuz yere dönelim, bunun sabırsızlığı. Yoksa bunun için gereken süre 5 seneyse, 5 sene beklerim. Ama o 5 senede de "idare edelim" diye bu 7 seneye uzamasın, mesele o. 3 sene ligde on ikinci olalım, 4. sene Şampiyonlar Ligi'ne gidelim, 5. sene de yarı final oynayalım.

Benim bakış açım bu. Genelin? "Yav bizim tükânda bir Reşat var Fenerli, kurtulamıyorum namussuzun dilinden. Bu sene kesinkes şampiyon olmamız lazım arkadaş, lamı cimi yok." Açıkça dile getirilmese de, hatta farkında olunmasa da Türkiye'de işleyen metot bu. Futbol anlayışımız bu. Kendi kısır çekişmelerimizin, kim daha uzağa tükürür yarışmalarımızın içinde boğuluyoruz işte bu yüzden, ezelden beri. 1996'da Fatih Terim'in taraftar baskısı yüzünden istifa etmek zorunda bırakıldığını hatırlatırım. Farklı bir şey yaptı Faruk Süren, alışık olmadığımız bir şey; arkasında durdu Fatih Terim'in. Ve o Fatih Terim... Malum.

Bugüne kadar pek yapmadı, ama Adnan Polat da artık Rijkaard'a sonuna dek destek verir, bu kesin. Peki Adnan Polat olacak mı sezon sonunda? Taraftarın geneli bir bilinçsizse, kongre üyelerinin geneli beş bilinçsiz. Daha doğrusu bilinçli de, beş para etmiyor işte bilinçleri. Ne beklenir ki 6 sene seçmiş güruhtan? Fırsat kolluyorlar yine küçük hesapları ve küçük hedefleriyle Galatasaray onların olsun diye. Küçük, ama onların. Bu fırsat da şu anda ellerine geçmek üzere, yukarıda söylediğim nedenlerden. Rijkaard seçimine rezalet gözüyle bakan insanlardan söz ediyorum, o kadar kör etmiş gözlerini yani kendi çıkarları... Bunlar, bu sezon (yalnızca bu sezon) yaşanabilecek sportif başarısızlığı iyi kullanıp propaganda aracı hâline getirerek amaçlarına ulaşabilirler. Ardından da küçük hedeflerine uygun küçük teknik direktörlerle yola devam edebilirler. Kimsenin de buna gıkı çıkmaz. Bir şey iyi gitmiyorsa tek nedeni vardır çünkü! Bugün Sabri'dir, yarın Rijkaard. Kimse fark etmez asıl nedenin kendilerinin oluşturduğu bu düzen olduğunu.

Uzar gider.

Hazırlık maçı ya. Hazırlık maçı. Tobol yani, kim bakabilir Avrupa maçı gözüyle? Ya da olsa ne fark eder? Yenilsek ne fark eder? Hatta elensek? Evet, ne olur elensek? Ne kaybederiz? Büyük resimde hiç, bence. Çünkü bu sene Avrupa'da kupa kazanma senesi değil. Kendimiz için, kaçırdığımız maçlar ve yaşayamadığımız heyecanlar için üzülür, bunu Galatasaray'a mal ederiz. Başka açıklaması yok, çünkü Galatasaray için üzülecek bir şey yok. Ama açtık sezonu işte, başladık "eleştirmeye". Niçin? Kendimiz için. On tane gol göremedik, keyifli saatler yaşayamadık. Evet, başka açıklaması yok, çünkü Galatasaray'ın Tobol maçında alamadığı galibiyetin hiçbir anlamı yok. Avrupa puanı bile işlemiyor, ön eleme işte. Ama... Ama o kadar çok biliyoruz ki, of! O kadar çok şey var ki söylenecek...

Uzar gider işte...

Biraz agresif oldu belki, ama göz göre göre aynı şeylerin tekrar tekrar yaşanıyor olmasına da tahammül etmek zor. Bir de Casablanca maçı yazısına devam edecektim hesapta, olmadı. Bir kişi dahi olduysa bu yüzden sayfayı açıp da bir şey göremeyen, af diliyorum. Pek içimden gelmiyor bu ara. Bir süre daha böyle devam edelim...